Een bijzondere middag.

Ik werk als vrijwilliger bij VPTZ West-Brabant en Tholen. De coördinator vroeg mij op bezoek te gaan bij een man van 62 jaar. Hij had jaren in Canada gewoond en bewoonde nu een appartementje in het centrum van een dorp. Zes weken daarvoor kreeg hij te horen dat hij uitbehandelde slokdarmkanker had.

Het was bloedheet die zaterdagmiddag. Ik bedacht dat mijn nieuwe cliënt misschien nog wel even naar buiten zou willen. Dus nam ik voor alle zekerheid de rolstoel mee, die ik nog van mijn vader had. Onze kennismaking vond plaats in een piepklein donker kamertje. Ik stelde hem voor om er even uit te gaan voor een wandeling; niet bij de winkels, maar buiten in de polder. Daar was hij wel voor te vinden. Hij wisselde zijn pyjamabroek voor een andere broek en ging met mij mee. We reden een eindje buiten het dorp, parkeerden de auto op een polderweggetje en gingen met de rolstoel verder. Plotseling zagen we in de berm van de weg een paddenstoel met een hoed van wel 40 cm doorsnee. Zoiets hadden we beiden nooit eerder gezien en dat begin september bij 30 graden! Mijn cliënt toverde uit zijn broekzak een fototoestelletje en maakte tientallen foto’s. We wandelden verder en genoten van het heerlijke buiten zijn. Het onderwerp euthanasie kwam intussen op ongedwongen wijze aan de orde. Warm, moe maar voldaan gingen we terug naar zijn huis en dronken nog een kopje thee samen. Daarna ben ik weer weggegaan.

Twee weken later, belde ik zijn zoon om hem te condoleren met het verlies van zijn vader. Ik stelde mij voor als de vrijwilliger van VPTZ. Hij zei dat zijn vader hem verteld had over de onvergetelijke middag die ik hem bezorgd had. Dat typeerde ook mijn gevoel. We hadden met z’n tweeën een heel bijzondere middag gehad en een ervaring gedeeld die niemand mij meer kan afnemen.

Carin Bolders, VPTZ vrijwilliger

Website PalliaLiefje: https://www.pallialiefje.nl

Share this post